Voordat ik dit werk volledig omarmde, werkte ik jarenlang als cultureel maker en schrijver. Ik schreef essays voor onder andere De Groene Amsterdammer, de Volkskrant en De Standaard. Ik las stapels boeken, verdiepte me in filosofie en hield me vooral bezig met postmodernistische denkers zoals Michel Foucault. Ik vond het geweldig om voor een groot publiek te schrijven en ingewikkelde ideeën te onderzoeken.
Dat doe ik nog steeds graag. Denken, lezen en schrijven zijn delen van wie ik ben; die verdwijnen niet. Maar ik heb iets ontdekt wat ik zelf niet had verwacht: dat ik door mijn huidige werk gelukkiger ben geworden dan ik ooit voor mogelijk hield. Lange tijd dacht ik dat het lichaam en het intellect twee gescheiden werelden waren, waarbij het intellect boven het lichamelijke stond. Inmiddels weet ik beter. Ik ben een denker én iemand die dit werk oprecht liefheeft, en ik hoef niet tussen die twee te kiezen. Ik heb alleen ontdekt dat ik vollediger leef wanneer ze samen mogen bestaan.
Geen verloren uren
Als cultureel maker kon ik jarenlang aan een project werken, nachten doorhalen, weekenden opofferen en mezelf intellectueel uitputten, om vervolgens te ontdekken dat bijna niemand erop zat te wachten. Ik wilde vooral voelen dat wat ik maakte betekenis had: dat iemand erdoor geraakt werd of blij was dat het bestond. Wanneer die reactie uitbleef, voelde het soms alsof al die uren in een zwart gat verdwenen.
Mijn huidige werk voelt anders. Na een fijne ontmoeting hoef ik me niet af te vragen of de tijd betekenis heeft gehad. Ik kan het direct voelen en zien. Een man is ontspannen, tevreden, opgewonden en blij dat hij gekomen is. We hebben gelachen, gepraat, elkaar beter leren kennen en samen iets intiems beleefd. Die uren voelen niet verloren.
Soms duurt een ontmoeting een uur, soms twee uur en soms brengen we een groot deel van de dag samen door. Vooral van langere dates geniet ik. Samen iets drinken, rustig praten, naar de sauna gaan, in een bubbelbad zitten en daarna heerlijke seks hebben. Het voelt dan als een klein uitstapje, even weg van de buitenwereld. Dat vind ik misschien wel het mooiste: dat een ontmoeting niet uitsluitend uit een seksuele handeling bestaat. Het gaat om de hele ervaring — om ontspanning en spanning, gezelligheid en aandacht, verlangen en het gevoel dat iemand zich bij mij vrij mag voelen.
Daarom wil ik me steeds verder ontwikkelen. Ik denk er serieus over om een massagecursus te volgen. Een mooie suite, een sauna of bubbelbad, een goede massage en daarna intieme seks lijken mij een heerlijke combinatie. Ik wil blijven leren over genot, aanraking, warmte en verlangen. Niet omdat ik een toneelstuk wil opvoeren, maar omdat ik dit werk als een werkelijk vak beschouw. Een vak dat aandacht, ervaring, communicatie en verfijning vraagt.
“Ik ben een denker én iemand die dit werk oprecht liefheeft, en ik hoef niet tussen die twee te kiezen.
CHRISTINE / OVER HOOFD & LICHAAM
Aanvoelen wat iemand verlangt
Ik probeer vooraf helder te zijn over wat ik wel en niet kan bieden. Ik spreek het liefst alleen af wanneer ik denk dat er werkelijk een goede klik en een fijne ontmoeting mogelijk zijn. Dat is voor mij geen bijzaak, maar een essentieel onderdeel van mijn werk. Ik wil dat iemand met een gerust gevoel bij mij komt en weet waar hij aan toe is.
Natuurlijk kan niet iedere ontmoeting perfect zijn. Chemie laat zich niet volledig voorspellen. Toch doe ik altijd mijn best om goed te luisteren en te observeren. Wat vindt iemand fijn? Waar verlangt hij naar? Is hij verlegen, dominant, gevoelig of juist nieuwsgierig? Ik vind het leuk om dat te ontdekken.
Dat is ook wat dit werk voor mij betekent. Niet zomaar een rol spelen, maar aanwezig zijn, aanvoelen wat er tussen twee mensen gebeurt en daarop reageren. Soms merk ik aan iemands lichaam of houding iets wat hij zelf nog niet duidelijk heeft uitgesproken. Dan kan ik hem voorzichtig meenemen en samen ontdekken wat prettig voelt. Juist doordat ik werkelijk betrokken ben, ontstaat er iets dat niet volledig gespeeld kan worden.
Ik ben van nature een pleaser. Ik word gelukkig wanneer iemand zichtbaar van mij geniet. Wanneer een man mij begeert, mij mooi vindt en helemaal opgaat in het moment, beleef ik daar zelf ook veel plezier aan. Ik hou van seks, van lichamelijkheid en van het spel van verleiden en verwennen. Dat lichamelijke enthousiasme voelt eerlijk; het laat zich niet volledig regisseren. Dat iemand mij kiest en een paar uur van zijn leven met mij wil delen, beschouw ik niet als vanzelfsprekend. Juist daarom wil ik zorgvuldig met die tijd omgaan.
Volledig in mijn lichaam leven
In de periode waarin ik vooral cultureel maker was, deed ik dit werk slechts af en toe. Soms werkte ik een paar weken, verdiende ik genoeg om weer een tijd verder te kunnen en verdween ik daarna opnieuw voor maanden in mijn kunstprojecten en boeken. Nu heb ik het veel vollediger omarmd. Niet omdat ik ergens toevallig in ben beland, maar omdat ik daar bewust voor heb gekozen.
Ik ben een trans vrouw van kleur, half Somalisch en half Nederlands, die van seks, lichamelijkheid en mannen houdt. Ik hoef dat niet langer weg te stoppen of te behandelen alsof het een minder belangrijk deel van mij is. Ik vier het.
Mijn lichaam is geen afleiding van mijn intellectuele leven. Mijn seksualiteit is geen lager instinct dat ik moet overwinnen. Ook lichamelijkheid kan een vorm van kennis zijn. Je leert luisteren, kijken, voelen en reageren. Je ontdekt hoe verschillend mensen zijn en hoe belangrijk aandacht, vertrouwen, timing en communicatie kunnen zijn. Daarom geloof ik dat goede seks ook een vorm van cultuur kan zijn. Niet omdat ik toestemming nodig heb om haar zo te noemen, maar omdat cultuur voor mij ontstaat waar mensen aandachtig vormgeven aan hun ervaringen, verlangens en onderlinge relaties.
Aandacht als ambacht
Ik ben bovendien nooit opgehouden zorgvuldig te kijken en te leren. Waar ik vroeger vooral met taal werkte, let ik nu sterk op sfeer, communicatie, presentatie en wat iemand nodig heeft om zich op zijn gemak te voelen.
Voor mij zit kwaliteit vaak in kleine dingen: rustig kennismaken, helder zijn over grenzen, aandacht besteden aan kleding en verzorging, een prettige kamer kiezen en merken wanneer iemand behoefte heeft aan zachtheid, humor of juist meer spanning.
Ik wil mijn translichaam niet verbergen of behandelen als iets waarvoor ik me moet verontschuldigen. Ik voel me juist steeds vrijer om vrouwelijkheid, sensualiteit en zelfvertrouwen op mijn eigen manier te laten bestaan.
Een begin, geen einde
Ik wil beter worden in wat ik doe. Ik wil blijven leren en mijn eigen specialiteit verder uitbouwen: warme ontmoetingen, langere dates, mooie locaties en steeds meer aandacht voor ontspanning, aanraking en gastvrijheid.
Dit werk heeft mij bovendien iets gegeven wat ik niet had verwacht: fijne mensen om mij heen. Mannen die ik oprecht waardeer, samenwerkingen die ik koester, verbindingen die voor mij echt betekenis hebben. In mijn vroegere werk bracht ik veel tijd alleen door; mijn huidige werk brengt mij juist dichter bij andere mensen en meer in het onmiddellijke leven.
Misschien schrijf ik in de toekomst opnieuw essays voor een groot publiek. En misschien blijf ik dit werk nog jarenlang met dezelfde toewijding doen. Het liefst laat ik beide werelden naast elkaar bestaan. Ik zie niet waarom de ene ambitie serieuzer of waardevoller zou moeten zijn dan de andere.
Wat ik zeker weet, is dat ik nu niet meer het gevoel heb dat ik mijn dagen verspil. Ik mag maken, verleiden, vieren, verbinden en groeien. Ik mag mannen een paar fijne uren geven en zelf net zo goed genieten. Ik mag trots zijn op mijn lichaam en tegelijkertijd blijven denken en schrijven. Wanneer iemand na onze ontmoeting ontspannen, opgewonden en gelukkig naar huis gaat, weet ik dat onze tijd samen waarde heeft gehad — en voor mij net zo goed, omdat ik dan niet buiten mezelf leef, maar aanwezig ben. In mijn hoofd, in mijn lichaam en bij de ander.
Ik hoop dat dit nog maar het begin is.
